شب تاریک که ریزد به زمین نور مه از دامن صحرا ،به فلک نور دگر سر زند از طلعت زهرا(س) ، که از آن نور سماوات شود محشر کبری همه گویند که این نور حسین است، عیان از رخ ام الحسنین است، که بر ختم رسل نور دو عین است، حسین است حسین است، که شب تا به سحر همسفر دخت رسول است، بگو مونس زهرای بتول است، که ای مادر فرخنده منم نور دو عینت ، گل نورسته حسینت، به خدا نور عیانم، به نبی روح روانم، به علی تاب و توانم، به جنان سید و مولای جوانان جنانم، به جهان رهبر آزاده مردان جهانم، به سما مهر فروزان، به زمین کشتهی شمشیر و سنانم، انا عطشان، انا مظلوم، انا عریان، انا مجروح، منم مونس دلهای شکسته، منم آن کشتی در خون دل خویش نشسته، که خدا خوانده ز آغاز جهان فلک نجاتم، به حیاتم به مماتم، به خداوند مجیدم، به جوانان رشیدم، به عزیزان شهیدم، به همه خلق امیدم همه خوانند به خون گلویم هر شب و روز خدا را.
با ذکر تو روشنائی آید به دو عین
ای زاده فاطمه و سردار حنین
یک بار نه صد بار دل مادر تو
با نعرهی عاشقانه می گفت حسین
---------------------------------
جبرییل که گهواره تو می جنباند
با ذکر علی بر تو لالایی می خواند
دستاس بدون فاطمه می چرخید
مادر به نماز مست ذکرت می ماند
--------------------------------
« حسین منی » از سوی پیمبر
چنین معنا دهد بر اهل کوثر
اگر خلقت به یمن مصطفی بود
گل روی حسین شد حرف آخر
محمد علی شهاب
----------------------------------------------------------------------------------
یارا نشانهات را از هر کجا گرفتم
گاهی ز کعبه گاه از سعی و صفا گرفتم
در های و هوی وصلت هردونشانهها را
گاه از غریبه و گاه از آشنا گرفتم
دنبال عطر سیبت از هر طرف روانه
گاهی چنین پیام از باد صبا گرفتم
روز ازل که عهدی دیرینه بستم ای یار
عشق تو را چه زیبا من از خدا گرفتم
چون فطرسی ز هجران محزون و پرشکسته
عزم سفر به سویت ای دلربا گرفتم
جبریل کو که آید بر بال او نشینم
شوق حسین دارم جام ولا گرفتم
سر نه که قلب خود بر گهوارهات بسایم
ای خستگان ببینید دیگر شفا گرفتم
حبل المتین من شد زلفی که باد خم کرد
سر رشته محبت از مقتدا گرفتم
عشق علی به قلبم سرمایه الست است
عشق تو عالم (ذر) از مرتضی گرفتم
وقتی که بارش اشک از ابر وصل بارید
آقا بگو برات کرببلا گرفتم
---------------------------------------------------------------------------