X
تبلیغات
رایتل

آموزش مداحی - جلسه مذهبی فرهنگی انصار الرضا (ع) مشهد مقدس

اشعار مداحی- آموزش مداحی و مباحث فرهنگی سیاسی و اجتماعی

شنبه 30 شهریور‌ماه سال 1387 ساعت 04:55

شعر مدح مولا علی (ع)

باسم رب العالی الاعلی و رب المرتضی

می کنم در ماه رحمت وصف آن شیر خدا

باید امشب دل پر از احساس کرد

تا شب قدر علی این سینه را الماس کرد

باید از اعماق دل نام علی را هم سرود

چون علی بهر محمد  یاوری دیرینه بود

هر که از ذکر علی غافل بود، جاهل بود

بی ولای او ، نماز هر کسی باطل بود

ذکر مولا فاتح قلب همه است

ذکر حیدر روز و شب یا فاطمه است

بشنوید ای مردمان حق پرست

عشق حیدر از ازل در تار و پودم بوده است

در مه غفران مه رحمت، ماه توبه، ماه عشق

می سرایم مدح مولایم علی، آن شاه عشق

از قلم خواهم مرا یاری کند

پیش مولا آبروداری کند

هان مسلمانان عاشق ! شیعیان پاکدل

عشق او گشته عجین، از کودکی با آب و گل

یاد دارم مادرم نام علی یادم بداد

شیر را با عشق مولا در دهان من نهاد

گفت روزی مادرم فرزندکم ای دلبرم

من تو را با عشق مولایم علی می پرورم

یاد دارم روزها با عشق تو سر کرده ام

روز و شب مداحی اولاد حیدر کرده ام

یاد داری یا علی نذرت جوانی کرده­ام؟

در مسیر عشق تو من جانفشانی کرده­ام!

مه ،مه رحمت بود ماه صیام است ونماز

وه چه خوش ماهی بود ماه دعا ، راز و نیاز

حرفی از راز و نیاز آورده ام مولای من

سینه را لبریز از سوز و گداز آورده­ام مولای من

هان تو ای شیعه چرا بر خواب غفلت می روی!!

در سحر آیا تو مغروق  خدایت می شوی؟

گر تو مولایت علی باشد چرا راهت جداست؟

عاشق مولا همیشه غرق در ذات خداست

اقرا ای شیعه تو در مصحف، صفات مومنون

الذین هم فی صلاتهم خاشعون

شیعیان! راه علی تا روز محشر زنده است

هر که دارد عشق او ، وا... او پاینده است

یکشنبه 24 شهریور‌ماه سال 1387 ساعت 15:49

اشعار شهادت مولا علی (ع) سروده حسن فطرس شاعر

شعر و مصیبت لیالی قدر و شهادت امام علی علی(ع) سینه زنی و نوحه حضرت علی (ع)

ذکر شور 

برای دیدن اشعار بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.


ادامه مطلب
جمعه 22 شهریور‌ماه سال 1387 ساعت 03:30

اشعار مولودی امام حسن (ع) از شاعر با صفای اهل بیت حسن فطرس


کَرَم
در نیمه ماه رمضان حقِ کریم
اوجِ کرمش را به جهان ثابت کرد

 

رباعی و دوبیتی


رطبِ ذکر
در نیمه‌ی ماه رمضان ماه برآمد
سالار کریمان جهان از سفر آمد
افطار کنید از رطبِ ذکرِ حسن جان
چون بر علی و فاطمه زیبا پسر آمد

بوسه‌ی اشک
مرهم به چنین شدت لرزیدن نیست
با بوسه‌ی اشک وقت گل چیدن نیست
دانم حسنم که در جهان چاره‌ای از
لب‌های تو را پاره جگر دیدن نیست

افطار
در زمزمه‌ام ذکر دل آرای شماست
دل عاشق و دیوانه‌ی سیمای شماست
امشب همه جا حریم عشق حسن است
در سفره‌ی افطار دلم جای شماست

عصا
من آمده‌ام تا که صنوبر باشم
فرزند و وصی ز بهرِ حیدر باشم
در کودکیم ز جور ضرب سیلی
در کوچه عصای دست مادر باشم

 

اشعار عروضی


رطب
امشب ای دل شب مستانگی جان و تن است
قفل افطار دلم دست امام حسن است
امر کرده است که افطار کنم با لعلش
رطب سفره‌ی من خنده‌ی شیرین دهن است
همه بتهای فرا روی خودم می‌شکنم
چون نگارم نوه‌ی ارشد آن بت شکن است
امشب آرامش من ذکر حسن باشد و بس
ایها الناس بدانید حسن عشقِ من است
این چه طفلیست که ثانی رسول الله است
رخ او ماه و دو چشمش گل و باغ و چمن است
نقره بار است لبش، روز تنش، شب مویش
بوی عطرش سبب طعنه‌ی مشک ختن است
فطرس از حسرت دیدار رخش می‌سوزد
زیر لب زمزمه‌اش مدح چنین یاسمن است

زُمُرّد
ملک زُمُرّد می‌ریزه به بام خونه‌ی علی
به زیر لب داره فلک ذکر خداوند جلی
عطا شده به فاطمه شه پسری مثل نبی
برده قرار فاطمه صبر و قرارِ امشبی
خبر بدید پیمبر و فرشته‌ها با زمزمه
تا با نگاهِ اولش بگه شبیه خودمه
از سینه تا فرقِ سرش هم حسن هم احمده
لعاب صافِ دهنش شهدِ لبِ محمده
نیمه‌ی ماه رمضون ماه شبِ‌ بدر اومده
چشمِ دل و باز بکنید سرّ شبِ قدر اومده
چشاش حسن نگاش حسن خنده‌ی رو لباش حسن
چش تو چشه مادرشه نورِ دو گونه‌هاش حسن
جود و سخا هر چی باشه پیش وجودِ اون کمه
آهای گرفتارا بیاید این انتهای کرمه
اگر که پای مژه‌هاش یه قطره‌هایی شبنمه
تفسیرِ آینده‌ی اون، حکایتِ درد و غمه
تو زندگیش اگر چه اون شاهِ ولی بی یاوره
خودش غریب و بی پناست ولی پناهِ مادره

گدا
عالم و آدم بداند من گدای مجتبایم
هر چه هستم هر چه باشم از برای مجتبایم
از تولد یا که نه روز ازل تا روز محشر
عاشق و مجنون و مست و آشنای مجتبایم
رو گرفته ماهِ امشب از حلولِ ماهِ زهرا
در نماز و سجده‌ی شکرِ خدای مجتبایم
عِطرِ یاس و یاسمن زد بر مشامِ روزه‌داران
من چو مبهوتان دیگر در هوای مجتبایم
جان دهم گر جان پذیرد، پیش پایش دل بمیرد
خود به مسلخ می‌برم چون من فدای مجتبایم
ای تو یوسف‌تر ز یوسف،‌ با کرم کنعانی‌ام کن
تا شود روزی بگویم خاکِ پایِ مجتبایم
چشمِ ابری من امشب پر ز بارانِ مدینه
سینه گوید عقده دارِ عقده‌های مجتبایم
فطرس از بس در گلویش غم چو بغضی خانه کرده
قطره‌ی اشکش بگوید بی صدای مجتبایم

اشعار نو


در حال آماده سازی ...

 

ذکر و سرود


کریم
امشب چشام بارونیه
عرش و زمین مهمونیه
ز بسکه مسته دلِ من
سرآخرش مجنونیه
یه نورِ آسمونی تو سینه کرده غوغا
با کرمِ خدایم کریم اومد به دنیا
کریمِ آل فاطمه امام حسن فدات بشم (3)
ناطقِ قرآن کریم
که دل و جونم ربوده
تا سحر از لطفِ خدا
راز و نیازم سجوده
بگید به دشمن دین آخرِ ظالمی شد
ماه خدا مزیّن به ماه فاطمی شد
کریمِ آل فاطمه امام حسن فدات بشم (3)

سرودِ دل
من به هوای یارم
سرود دل می‌خوانم
به عشقِ رویش امشب
منتظرش می‌مانم
دلبر من، سرور من به دلبری چیره دسته
حاصلِ زائرِ رخش یه دل و یک چشم مسته
یا سیدی یاسیدی کریم آل فاطمه (4)
دل از ملک بستاند
به چرخش یک مویش
کار علی و زهرا
نظاره‌ی ابرویش
عشوه گری نماید آن به خنده‌های مستانه
کند به یک کرشمه‌ای دل جهان را دیوانه
یا سیدی یاسیدی کریم آل فاطمه (4)
تو شاهی و ما بنده
یا سیدی یا مولا
ز عشقت هستم زنده
یا سیدی یا مولا
منم منم گدای تو کریم آلِ فاطمه
فدای غصه‌های تو کریم آلِ‌ فاطمه
یا سیدی یاسیدی کریم آل فاطمه (4)

بلور
نور نگاهش ـ زلفِ سیاهش ـ دل من و دیوونه کرده
خانه‌ی زهرا ـ چشمای مولا ـ با قدمش گلخوونه کرده
اون که رخش مثل مه کامله
یوسف زهرا پسرِ فاطمه
نیمه‌ی ماهِ رمضون ـ دل شده سرگشته‌ی اون
اون قده شادِ دلِ من ـ می‌گه همش برام بخون
ای گل زهرا ـ ای گل زهرا ـ یا حسن بن مرتضی (4)
دنیای نوره ـ مثلِ بلوره ـ زلف سیاش ببین کمنده
حیدرِ کرار ـ گرمِ سروره ـ چون پسرش داره می‌خنده
دیدن داره یه ماه و  دو ستاره
تو قلب زهرا و علی بهاره
چه برق چشماش با صفاست ـ نورِ دو چشمِ مصطفاست
کرامتش حرف نداره ـ خیلی رئوف و با وفاست
ای گل زهرا ـ ای گل زهرا ـ یا حسن بن مرتضی (4)
امشب خرابم ـ در تب و تابم ـ به سیم آخر زده‌ام من
به عشق یارم ـ چه بیقرارم ـ به هر طرف سر زده‌ام من
جز اون ندارم به کسی پناهی
قربونِ قاسمش بشم الهی
امشب به دل تاب و تبه ـ نام خدا ذکرِ لبه
چون شب میلاد حسن ـ عشقِ‌حسین و زینبه
ای گل زهرا ـ ای گل زهرا ـ یا حسن بن مرتضی (4)

هبذا
هبذا یا فاطمه بنت پیغمبر
دسته گل آورده‌ای در برِ حیدر
کودکی از جنسِ نور اینچنین زیبا
خنده‌اش برده دلِ ساقیِ کوثر
جانم فدایت ـ یا حسن جانم
هستم گدایت ـ یا حسن جانم
مولا حسن جانم ـ یا حسن جانم (4)
در بغل امشب علی چون قمر دارد
گنجی از الماس و زر او به بر دارد
خانه نورانی شده از چنین میلاد
فاطمه در خانه‌اش شه پسر دارد
جانم فدایت ـ یا حسن جانم
هستم گدایت ـ یا حسن جانم
مولا حسن جانم ـ یا حسن جانم (4)
خنده باران شد خدا گلشنِ طاها
شبهِ پیغمبر کندِ عالمی شیدا
ماه بدرِ فاطمه در مَهِ قرآن
عشوه بازی می‌کند با دلِ زهرا
جانم فدایت ـ یا حسن جانم
هستم گدایت ـ یا حسن جانم
مولا حسن جانم ـ یا حسن جانم (4)
من فدای مقدمت ای پناه من
هر دو ابرویت شده قبلگاه من
گر شود از روی لطف گوشه‌ی چشمی
بر من مسکین کنی تکیه گاه من
جانم فدایت ـ یا حسن جانم
هستم گدایت ـ یا حسن جانم
مولا حسن جانم ـ یا حسن جانم (4)

حضور
ستاره‌های آسمون ـ شب شبِ وصاله
شبِ ستاره بارونه ـ در حضورِ یاره
با دلِ مجنون شده
نیمه‌ی ماهِ خدا
میونِ ذکرا می‌گیم
یا حسنِ مجتبا
یا حسنِ مجتبی ـ یا حسن مجتبی (4)
ز مقدمِ اون عالمی ـ در سرور و گلشن
چشم علی و فاطمه ـ غرقِ نور و روشن
برای حفظِ زخمِ چشم ـ از وجودِ دشمن
ذکرِ نبی شد چار قل و ذکرِ ختمِ جوشن
سفره‌ی افطار عشق
عسل بارون از نگاش
روزه‌اش و باز می‌کنه
علی با شهدِ لباش
یا حسنِ مجتبی ـ یا حسن مجتبی (4)
امشب که دلا بونه‌ی ـ آتشینه کرده
حال و هوای عاشقا ـ به مدینه کرده
می‌رسد از آسمان
از عرشیان این سخن
بگیر جواز بقیع
با مددی از حسن
یا حسنِ مجتبی ـ یا حسن مجتبی (4)

 

شور و بحر طویل


امام حسن امام حسن آقام آقام آقام  امام حسن (3)
مرغ دلم رفته ز تن
رفته به گلزار و چمن
زیر لبش می‌گه دلم
قربونتم امام حسن
* * *
بر دل ما که دلبره
از همه دلرباتره
با قطره‌ای از کرمش
از عاشقاش دل می‌بره
* * *
این کودک نازِ علی
که گشته همراز علی
روی تماشایی داره
چشمای زیبایی داره
بگم ز ناز خنده‌هاش
خنده رویایی داره
برق نگاش گفتنیه
قد و بالاش دیدنیه
پهلوونِ کرامته
شجاعتش چون علیه
* * *
تو عمر با مشقتش
وارث صبرِ مادره
لحظه به لحظه تو بقیع
زائر قبرِ مادره
روی لباش نوشته که
کشتهِ خونِ جگره
زهرا غریب حیدره
حسن غریبِ مادره

کریم آل فاطمه ـ مولانا یا حسن جان (3)
به تارِ مژگان علی
رو قلب زهرا نوشته
کسی که یارِ حسنه
همیشه جاش تو بهشته
* * *
عاشقیمون صفا داره
چون عشق ما دل رحیمه
عاشقا رو هوا داره
چون که آقامون کریمه
* * *
از کرمِ امام حسن
هم دیده ام هم شنیده‌ام
حالا یه کم از عشقش و
به هر دو دنیا نمی‌دهم
* * *
یکی بیاد برا محک
سر روی سینه‌ام بذاره
این ضربانِ قلبمه
اسم حسن رو می‌آره

جانم حسن جانم ای جانِ جانم حسن (4)
ز عرش حق صدا می‌آد مدینه
صدای آشنا می‌آد مدینه
به نیمه‌ی ماهِ ضیافت حق
امام مجتبی‌ می‌آد مدینه
* * *
دلم می‌خواد دورِ سرش بگرده
بگه آقا بی تو دلم چه سرده
بگه آقا خاکِ تو سرمه‌ی من
ببین که عشقت با دلم چی کرده
* * *
وقتی که قرآن می‌خونه، چه محشر
تو خطبه‌های منبرش، پیمبر
فرمانده‌ی لشکرِ عاشقونه
شجاعت و شهامتش چو حیدر
عاشقای امام حسن می‌نالند
وقتی بهش می‌گن غریبِ مادر

رجز
بگو به قلب عاشقان
به مردم شهرِ صیام، ماه خدا، ماه قیام
که لحظه‌ی شادی حیدر آمده
لحظه‌ی آرامش کوثر آمده
که آمده نسیم ما
کلام او حریم ما
به سینه‌ها شمیم ما
شبه نبی، کریمِ ما
عجب گلی، چه گلشنی، چه نوری و چه روشنی
چه اختری، چه گوهری، چه ماهی و چه زیوری
ببین به آغوش علی صنوبری، صنوبری
* * *
سبزی که رنگ از او گرفت
یوسف از او که رو گرفت
فرشته دید، روی حسن
با او نشست و خو گرفت
از دستِ بازِ کرمش
که جبرئیل سبو گرفت
مدینه‌‌ی خاموشِ دل
از او به گفتگو گرفت
آتیش ظلم و ظالمی
خاموش شد و سوسو گرفت
* * *
چیست حسن؟ کیست حسن؟ که گفته‌اند صنوبر است؟
دلیل و علت همین، که او غریبِ مادر است؟ ...
جمعه 22 شهریور‌ماه سال 1387 ساعت 03:15

دانلود فایل صوتی ولادت امام حسین (ع) در مسجدالرضا(ع) دانشگاه فردوسی

سلام

این هم فایل صوتی مولودی جشن میلاد امام حسین (ع) در مسجد الرضا دانشگاه فردوسی مشهد.

این مراسم در شام میلاد امام حسین (ع) در سیزدهمین دوره مدماتی طرح ولایت برگزار شد.

لینک دانلود با حجم ۸ مگابایت

جمعه 22 شهریور‌ماه سال 1387 ساعت 02:44

دانلود شعر مدح امام رضا (ع) مراسم افتتاحیه طرح ولایت

سلام

برخی دوستان درخواست کرده بودند که یک قطعه از مداحی رو داخل وبلاگ بزارم بنده هم اطاعت امر کردم و این قطعه از مداحی که در تاریخ 4 مرداد ماه 1387 در سالن امام علی (ع) دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شده بود رو برای دوستان قرار میدم.

ان شاالله که مورد رضایت خداوند قرار بگیره.

لینک دانلود با حجم 3.17 مگابایت

جمعه 22 شهریور‌ماه سال 1387 ساعت 02:21

اشعار مناجات ماه رمضان از شاعر با صفای اهل بیت حسن فطرس

قطعه و مفرد

پاکی
اشک را خواهش کنم تا آید و پاکم کند
از جمیع ظلم و جرم و کرده‌های نفس خویش

خجالت
عمری گذشت به دلدادگیِ نفس
من آمدم که عمر گنه را فنا کنم
من هستم و شب قدر و خجالتم
ماندم چگونه دلبرِ خود را صدا کنم

رباعی و دوبیتی

گنهکار
خداوندا گنهکارِ دلِ من
گنه آتش زده آب و گلِ من
به درگاهت نشستم با دلی خون
خودت وا کن گره از مشکلِ من

کاشکی
کاشکی هر دل مثلِ حالا مهربون بود به خدا
مثل این ماه، دلامون تازه جوون بود به خدا
ذکر و تسبیح و دعا، اشک و نماز و زمزمه
همه عمرِ ما فقط ماه رمضون بود به خدا

دلربا
بر آن که بُوَد هراس از فصلِ ممات
یا این که به سینه داشت آمالِ برات
باید که میان هر دعایش گوید
بر قامت دلربای مهدی صلوات

قدرنشین
شب قدر است و به درگاه تو محبوب‌ ببین
روی بنهاده‌ام از شرم نگاهت به زمین
باز هم لطفِ تو گردید مرا شامل حال
قدر نشناسِ تو آمد که شود قدرنشین

اشعار عروضی


فرج
گرفته راه گلویم به عقده‌های فرج
به سر هوای تو دارم، به دل نوای فرج
ببین که زخمیِ زخمی ز تیرِ هجرانم
به نیمه جانیِ من ده کمی دوای فرج
به کودکی دلِ من را هوایی‌ات کردی
دلیل پیری من شد فقط هوای فرج
برای این که ندیده نبینمت بروم
هزار مرتبه خواندم تو را دعای فرج
ولی گمان نکنم قابلِ رخت باشد
غلامِ رو سیه و روی تو صفای فرج؟
بیا و در شبِ قدرم، بخوان مناجاتی
ای ابتدای جدایی، ای انتهای فرج
فقط بیا و بگو تا که فرصتی باقیست
ندیدی از من رسوا دمی وفای فرج

حضور
غایب از خویشتن منم یارب
کی دوباره حضور خواهم داشت
روز میزان کف ترازویم
توشه‌ای پر غرور خواهم داشت؟!
* * *
مانده‌ام در مسیرِ تیرِ گناه
وای من از زمانِ رسوایی
دست من گر که وا شود یارب
چشم دشمن شود تماشایی
* * *
چقدر وعده داده‌ام با اشک
یک دل و آشکار می‌گردم
گفتمت ای خدا زمستانم
من سرآخر بهار می‌گردم
* * *
وعده دادم تو را که از محبوب
شمس و ماهی ز نور خواهم شد
«با جهان فساد خواهم گفت:
بعد از این از تو دور خواهم شد»
* * *
لیک هرگز نشد که اعمال
صاف و بی‌غل و غش چو آئینه
یک رجز خوان به قلبِ‌ تصمیم
تا اراده نماید این سینه
رهرو راه مستقیمت کن
این گنهکارِ زارِ دیرینه

صاحب
گریه‌کنای روضه‌ها صاحب روضه‌ها کجاست؟
کاشکی می‌شد جواب بده منشاء عقده‌ها کجاست؟
تو این شب قدر اومدم یه حرفی رو حاشا کنم
صاحبم و گم کردم و می‌خوام اون و پیدا کنم
فقط با حرف و با سخن می‌گم آقام مهدی بیاد
اما دلش رو با گناه می‌سوزونم خیلی زیاد
من اومدم این شب قدر بگم آقا رهام نکن
من آدم خوبی بودم اینجور من و نگام نکن
واسطه‌ شو پیش خدا به خوبای دور و برت
گناه زیاد کردم آقا تو رو قسم به مادرت
نوکر اگه غریب باشه اربابِ اون یارش می‌شه
ارباب اگه غریب باشه کی یار و غمخوارش می‌شه
خدا نیاره اون روز و عاشقِ بی صفا باشم
مردن من بهتره تا نوکرِ بی وفا باشم

دوست
جانم فدای دوست که هستم ز هستِ اوست
یک گردش نفس کرمِ نازِ شصتِ اوست
حیران روحم وسفر هر شبانه‌اش
گویا که مرغ جان همه شب در الستِ اوست
از او عنایتی شده تا زندگی کنم
ور نه جهان به گفتن یک باز و بستِ اوست
شکرش فزون که نعمت من را فزون نمود
یک روز بودنم که اشارت ز دستِ اوست
این دل چو ذره‌ای و چنان ذره پرور است
بر دل عطا کند همه آنچه نشستِ اوست
اکنون تنم شده قفس و جان به عشقِ دوست
در بین این قفس همه فکرش گسستِ اوست
امشب کسی که تشنه‌ی لطف و عنایت است
این بنده‌ی گنه زده و دل پرستِ اوست
پیش سفال عمر به تماشا نشسته‌ام
تا کی بگویدش بشکن هان! شکست اوست

خواب
خواب دیدم که شبی نوبت مرگ من شد
لحظه‌ی پر تب و تابِ من و جان کندن شد
لرزه بر جان من افتاد و چنان ترسیدم
که تمامِ گنه کرده به یک دم دیدم
چشمِ بی نورِ من از مرگ به هم می‌افتاد
ضربه‌ی قلب من هر لحظه به کم می‌افتاد
لب من او که به کلِ بدنم می‌ارزید
همره سینه و دندان و زبان می‌لرزید
هر دو گوشم که همه عمر خطا کارش بود
فصل تلخ نشنیدن غم و غمخوارش بود
آن دو پایی که به هر بزم گنه پا بنهاد
از سرانگشت، برون جان شد و خود را بنهاد
بند بند بدنم روح ز کف می‌دادند
همچو تیری که رها سوی هدف می‌دادند
نوبت آمد که ز دستم بربایند احساس
زیر لب خواندم حدیثی «مددی یا عباس»
* * *
من که یک عمر به یاد ید تو سینه زدم
لحظه‌ی مرگ شده کن کمک گر چه بدم
ناگهان هودجی از نور کنارم آمد
گوییا لحظه‌ی پاییز بهارم آمد
چه دل آرای رخی به چه جمالی دارد
گوشه‌ی لعلِ لبش وای چه خالی دارد
باز شد قفل زبانم چو سلامش دادم
یک سؤال از نسب و کنیه و نامش دادم
راجعون خواند مرا قوت جانی بخشید
نام خود گفت مرا روح و روانی بخشید
* * *
مهدی فاطمه‌ام یوسف کنعان علی
لحظه‌ای آمده‌ام یاری یاران علی
مهراس عاشق من یاری تو کار من ست
عمویم گفت برو چون که عزادار من ست
با تو ای عاشق من نغمه و حالی دارم
از همه زندگیت چند سؤالی دارم
مگر ای شیعه نبودم همه جا دلدارت
که به خلوتکده شد جرم و گناهان کارت
تو که من را به دعاهای فرج می‌خواندی
با همان غیبت و تهمت دل من سوزاندی
گوش تو منتظر بانک انا المهدی بود
یا صداهای خطا گستر و کم عهدی بود
اگر آن چشم تو دیدار مرا حسرت داشت
پس چرا وقت نگه سوی گنه شدّت داشت
هر دو چشم تو همان لحظه که نامحرم دید
اشک چشمان مرا از مژه‌ی ماتم چید
من غریبم تو چرا غربت من افزودی
بی وفا بودی اگر عاشق مهدی بود
* * *
ناله از نای زدم مرگ مرا در بگیر
اشک مهدی زده بر روح و تنم صدها تیر
ببر ای مرگ مرا کشته‌ی اربابم کن
گنه آلودترینم ز حیا آبم کن
منِ افتاده در این کُنج گنه دام کجا؟
مهدی فاطمه آن حضرتِ اکرام کجا؟
فطرسا! سوی گنه پنجه کشاندن هیهات
گریه بر مژه‌ی ارباب نشاندن هیهات

دریایی
تو که هر ماه رمضون دلم رو مجنون می‌کنی
با یه عالمه گناه باز من و مهمون می‌کنی
گاهی با چشم پوشی‌هات دلم رو مدیون می‌کنی
گاهی با رحمِ نگات من و پشیمون می‌کنی
 می‌خوام از حوض وفا کاسه‌‌‌هامو پر بکنم
 شب قدره اومدم از تو تشکر بکنم
نعمتی دادی به من با تو تکلّم بکنم
با نماز و با دعا غصه‌هام و گم بکنم
چشمام و با بارون توبه ترنّم بکنم
پیش دل قرب تو رو خدا، تجسّم بکنم
 اومدم تا این که از تو خداجون جدا نشم
 دیگه مثل قدیما بنده‌ی بی وفا نشم
یادمه توبه‌ای که سال گذشته بسته‌ام
بعد چند لحظه تو گرداب خطا نشسته‌ام
آینه‌ی توبه رو با سنگ گناه شکسته‌ام
حالا از توبه شکستن بی قرار و خسته‌ام
 می‌شه امشب من و دور از غم رسوایی کنی
 قطره‌ای دل دارم اون رو دلِ دریایی کنی

گدا
خدای مهربان آمد گدایت
به هر اشکی کنم یارب صدایت
تو فرمودی اگر من را بخوانی
جوابت می‌دهم با هر نوایت
تو گفتی بخششت پایان ندارد
ببخشم صد هزاران از خطایت
خطا کار آمدم بر درگه تو
من و این توبه و از تو عنایت
خدا بد کردم و شرمنده هستم
به قربان تو و لطف و صفایت
تو را سوگند بر هر خطِ قرآن
مران این زره را، ای بی‌نهایت
عذابم را ز جسمم دور گردان
به حق اولیا و انبیایت

التهاب
هجر تو رنج و عذابم مهدی صاحب زمان
من سراسر التهابم مهدی صاحب زمان
در شبِ تیره به دنبال ستاره می‌روم
غافل از تو آفتابم مهدی صاحب زمان
در گناهان غوطه ور گشتم ولیکن عاشقِ
یک  نظر از تو جنابم مهدی صاحب زمان
در شبِ قدری نشستم تا به حقِ عاشقان
لحظه‌ای گویی جوابم مهدی صاحب زمان
انتظارت همچو درّی در صدف مانده هنوز
خواستارِ درّ نابم مهدی صاحب زمان
روی زیبایت نشان ده تا کنم این ادعا
کرده‌ای خانه خرابم مهدی صاحب زمان
منشاء هر خیری و من گرمِ سودِ این جهان
من به دنبالِ سرابم مهدی صاحب زمان

گفتگو
چی می‌شه یه بار به این غرق گناه نگاه کنی
منِ درمونده رو با یه گفته سر به راه کنی
توی آسمون سینه که سیاه چالِ دله
چشم بی لایقم و مهمون روی ماه کنی
همه عمر پر نوره اگه از روی کرم
یه نظر به حال این خسته‌ی بی پناه کنی
شب قدر اومده و ببین پر از معصیتم
می‌خوام امشب من و خالی از غم گناه کنی
قَسَمِت می‌دم به حق فرقِ خونین علی
منِ بی تکیه‌گاه و صاحب تکیه گاه کنی
قلب سوزنده‌ی من، آتیش گرفته از گناه
می‌شه فکر مرهمی برای سوز و آه کنی
شبِ قدره اومدم برای آشتی تا بگم
می‌تونی هر چی بخوای با من رو سیاه کنی

توبه
خدا جون بنده‌ی زارت اومده دعا کنه
بشینه گریه کنه فقط خدا خدا کنه
خداجون بعد یه عمری بی وفایی اومدم
تا که این دلم دیگه به عهد خود وفا کنه
بسکه توبه کردم و توبه شکستم ای خدا
روش نمی‌شه این دلم بازم تو رو صدا کنه
می‌دونم کرم داری، لطف داری، مهربونی
قول می‌دم دیگه نذارم که دلم خطا کنه
اومدم توبه کنم شاید که لطف و کرمت
من و از عذاب و تاریکی قبر رها کنه
همه آرزوم اینه که یوسف زهرا بیاد
وجودِ مریضم و غرق گلِ شفا کنه
رسم عاشقا اینه هر چی باشند پیر و جون
می‌تونه یه آرزو درشون و دوا کنه
می‌خوام آخر دعام یه آرزویی بکنم
تا خدا حق همه گریه‌هام و ادا کنه
می‌شه وقتی که می‌خوان صورت و رو خاک بزارن
اربابم مهدی بیاد بندِ کفن رو وا کنه

دلِ شکسته
شنیده‌ام که این شبا دلِ شکسته می‌خری
همراه خوبا بدا رو به عرش اعلا می‌بری
تو اوج ناامیدی‌ام با کوله باری از گناه
بدم ولی من اومدم با صد امیدِ دیگری
با وعده‌های بی اساس بنده‌ی رو سیاه شدم
ردّم کنی می‌میرم از این عقده‌ی در به دری
قسم می‌دم خدا تو رو به حرمتِ مقربین
به حقِ ختم الانبیاء، به اسم پاکِ حیدری
من عاشقِ ائمه‌ام، یه عمری خاک پاشونم
من و ببخش خالقِ من، به ناله‌های مادری
قسم به اشک زینب و به غربتِ دلِ حسن
دلم یه عشق اهل بیت یه عمر زده بال و پری
این قسم آخر من به اسمِ اعظم حسین
شرمنده‌ام نکن خدا، به حقِ شاهِ دلبری

اشعار نو

مخلوق
شب قدر است بیا در پس این پرده‌ی اشک
بین این حوض پر از اشک که خود ساخته‌ایم
آب بر فکر سراسر بد و بدتر بزنیم
سوی افلاک کمی پر بزنیم
به خدا اندیشیم
به خداوندی و لطف و کرمش فکر کنیم
تا بدانیم از امشب به کجا باید رفت
و چه سازیم که از سوختن خود گذریم
سوختن چیست مگر؟
اینکه یک دفترِ دل پر ز خطا گردد و بس
ظلم بر خلق خدا، حکم روا گردد و بس
این چنین نیست مگر؟
وقت آن است در اندیشه شویم
و بگویم که خالق عملش با مخلوق
همه زیباست، خوش است و خوشی و لطف و صفا
لیک مخلوق به مخلوق نموده است جفا
این حقیقت دارد ...
توبه این نیست که تنها به سرشکی ناچیز
هر گنه را سر شب تا به سحر پاک کنیم
و بگوئیم خدا بخشیدم ...

هم‌‌ناله‌ها
ای اشک‌های من
در من شنا کنید
ای نانوشته‌ها
ای بغض‌های من
با من سفر کنید
ای پاک سیرتان
آنها که پیش من
گرم دعای عشق
هم ناله‌ی منید
نزدیک تر شوید
انفاس سبزتان
آه نوایتان
هر بیت بیت‌تان
دیوانِ بسته است
از رازهای من
دنیا صداقت است
در گفته‌هایتان
با من نوا کنید
شاید خدای من
با احترامتان
من را نظر کند
با حرمت شما
از کرده‌های من
امشب گذر کند

ذکر و سرود

دل
خداجون دل من شکسته
 به چشام اشک غم نشسته
شب قدر اومدم خدا جون
با یه قلبِ سیاه و خسته
خداجون دردم ودوا کن ای خدا
خدا جون به دلم نگا کن ای خدا
الهی العفو ـ الهی العفو ـ الهی العفو ـ الهی العفو
می‌دونم یه روزی می‌میرم
زیر خاکا خونه می‌گیرم
می‌دونم شبِ اوّل قبر
گناهام می‌کنه اسیرم
غیر تو کسی رو ندارم ای خدا
دلم و پیش  تو می‌آرم ای خدا
الهی العفو ـ الهی العفو ـ الهی العفو ـ الهی العفو
خداجون دل من سیاهه
می‌دونم که غرقِ گناهه
توبه‌ی آخره خداجون
دل من خیلی بی پناهه
اومدم بنده رو ببخشی ای خدا
من شرمنده رو ببخشی ای خدا

نذر
تو شبهای ماه رمضون نذر و نیازی کردم
تا مهدی رو ببینم و دورِ سرش بگردم
یابن الحسن ـ یابن الحسن ـ یابن الحسن ـ یا مهدی (2)
امّا نشد حاصلِ من وای از دلِ غریبم
دیدنِ روی صاحبم خدا نشد نصیبم
کاشکی می‌شد این لحظه‌ها مولام و من ببینم
گردِ رهش بشه تنم به زیرِ پاش بشینم
یابن الحسن ـ یابن الحسن ـ یابن الحسن ـ یا مهدی (2)
چی می‌شه تو این شبِ قدر کارم بشه شراره
مولا بیاد ببینمش با چشمِ پر ستاره
عمرم داره تموم می‌شه، پس کی تو رو می‌بینم
مولا جوابم و بده تنها به یک اشاره
یابن الحسن ـ یابن الحسن ـ یابن الحسن ـ یا مهدی (2)

مبتلا
به درگاهت نشستم ـ با قلب مبتلایی
شب قدره خدا جون ـ من اومدم گدایی
الهی یا الهی ـ الهی یا الهی ـ الهی یا الهی (2)
وقتی عمرم تموم شه ـ می‌شکنه مثلِ شیشه
هر کی یک جور می‌میره ـ قسمت من چی می‌شه
الهی یا الهی ـ الهی یا الهی ـ الهی یا الهی (2)
اگه امشب با چشمام ـ بارون اشک می‌بارم
برای بخششِ تو ـ اسمِ حسین می‌آرم
الهی یا الهی ـ الهی یا الهی ـ الهی یا الهی (2)
می‌شه من رو ببخشی ـ خدای مهربونم
اومدم باز دوباره ـ بنده‌ی تو بمونم
به خدا جز تو یاری ـ تو این عالم ندارم
نظری بر دلم کن ـ امشب و بیقرارم
الهی یا الهی ـ الهی یا الهی ـ الهی یا الهی (2)

غیبت نشین
بازم شب قدری سر آمد
غیبت نشینِ شیعیان مهدی نیامد ـ مهدی نیامد
مردم از این داغ جدایی ـ یابن الزهرا (2)
یارِ غریبان کی می‌آیی ـ یابن الزهرا (2)
* * *
از بهرِ شیعه بی شکیبی
تو صاحبِ دل‌های زارِ  بی حبیبی ـ بی حبیبی
مهدی تو غم‌ها را طبیبی
اما خودت همواره تنها و غریبی ـ وای غریبی
خون کرده‌ام قلب تو را من ـ با گناهم (2)
اما فقط گوشم خمارِ ـ یک نگاهم (2)
* * *
شاهنشه خیمه نشینم
عمری ز هجرِ روی ماهت دل غمینم ـ دل غمینم
ای دلربای مه جبینم
ترسم بمیرم من ظهورت را نبینم ـ ظهورت را نبینم
خوردم قسم یار تو باشم ـ تا قیامت (2)
هر روز و شب زارِ تو باشم ـ تا قیامت (2)

یارب
در ماه قرآن، دل بهرِ یزدان
با عطرِ روزه، گردیده مهمان
این عبدِ گریان، سر در گریبان
با ذکرِ توبه، آمد پشیمان
یاربِ یارب ـ یاربِ یارب (2)
ای تکیه‌گاهم، غرقِ گناهم
بر من نظر کن، من بی‌پناهم
ای تو الهم، بنگر به آهم
نوری بده بر، قلبِ سیاهم
یاربِ یارب ـ یاربِ یارب (2)
من آمدم با، صد اشک و غوغا
تا که ببخشی، این عبدِ رسوا
دل را صفا ده، درسِ وفا ده
از دردِ عصیان، من را شفا ده
یاربِ یارب ـ یاربِ یارب (2)

العفو
یارب بده پناهم الهی العفو
ببین غرقِ گناهم الهی العفو
اگر رفتم به راهی کردم گناهی
بنده‌ی رو سیاهم الهی العفو
امان از خلوتی که حرمت شکستم
چو افتاده به چاهم الهی العفو
زمانی که درونِ قبرم گذارند
وای از عمرِ تباهم الهی العفو
در آن تاریکی ای نور به فریادم رس
رحیمِ دادخواهم الهی العفو
به روز محشر آیم به پای میزان
با لوحِ اشتباهم الهی العفو
چه می‌شود ببخشی تو عبدِ خود را
کریمِ پادشاهم الهی العفو
سر را به پای عفوت نهاده‌ام من
با سوز و اشک و آهم الهی العفو
با اشک دیده و دل دارم تقاضا
جز بخششت نخواهم الهی العفو
من نوکرِ حسینم، دل کربلایش
محتاجِ یک نگاهم الهی العفو

گناه
خداوندا غرق جرم و گناهم ـ نظر بنما سوی قلبِ سیاهم
نظر بنما اشک و آه مرا
خدا بگذر اشتباه مرا
ببخشا یارب گناه مرا
خدای من ـ ای خدای من (3)
تو معبودی، خالقی، تو خدایی ـ ببخشا گر بنده کرده خطایی
ندارم جز کوی لطفِ تو جایی ـ  به درگاهت مانده قلبِ گدایی
نظر بنما اشک و آه مرا
خدا بگذر اشتباه مرا
ببخشا یارب گناه مرا
خدای من ـ ای خدای من (3)
شبِ قدر و اشکِ دیده‌ی خسته ـ شده کارم گریه‌های گسسته
غمین روحی با روان شکسته ـ چو عبدی در محضر تو نشسته
نظر بنما اشک و آه مرا
خدا بگذر اشتباه مرا
ببخشا یارب گناه مرا
خدای من ـ ای خدای من (3)
قدیمی و تو قدیر و رحیمی ـ سمیعی و تو خبیر و کریمی
تو ستار العیبی و تو علیمی ـ تو غافر الذَّنبی و تو حکیمی
نظر بنما اشک و آه مرا
خدا بگذر اشتباه مرا
ببخشا یارب گناه مرا
خدای من ـ ای خدای من (3)

حسرت
دوباره ماه رمضون داره به آخر می‌رسه
به منِ منتظر بگید کی دیگه دلبر می‌رسه
هنوزم دل به دامِ عشقش اسیره
که بی مهدی میون دل جای تیره
می‌ترسم که نباشم من سال دیگه
دلِ خسته با عمری حسرت بمیره
یا مهدی ـ یا مهدی ـ یا مهدی ـ یا مهدی ـ وآآآآی (2)
دلم می‌خواد که این شبا، زخمِ دلم بشه دوا
پر بزنه مرغِ دلم، یه شب تو صحن سامرا
یک شب قدر زار بزنه، دم از رخِ یارِ بزنه
میونِ سرداب بشینه، سر و به دیوار بزنه
به جا قرآن دو دستت سر ببینه
بگه عالم بدونید مولام همینه
برای دل بخونی جوشن کبیر و
شب قدر کنارِ ارباب بشینه
یا مهدی ـ یا مهدی ـ یا مهدی ـ یا مهدی ـ وآآآآی (2)

صحرانشین
صحرا نشینی و از اعمال من غمینی
هر دم گناهِ من را با چشمِ خود ببینی
اما به وقت سختی یاری به من رسانی
شرمنده تو هستم از بس که نازنینی
یابن الحسن کجایی ـ یابن الحسن کجایی(2)
من توبه کردم و باز پای گنه نشستم
دیدم خودم خطا را چشمی بر او نبستم
شرمنده‌ی تو هستم ای ماه بی قرینه
من که به هر گناهم قلب تو را شکستم
یابن الحسن کجایی ـ یابن الحسن کجایی(2)